Mijn vogelvriend

Ik ontmoette een goede vriend van vroeger.
Hij heeft een vogel met gespreide vleugels op zijn voorhoofd getatoeëerd, tekeningen over zijn lange ledematen; zijn fragiele lijf met gouden hart.
Hij bewoog zich als een marionet naar mij toe; een warme omhelzing volgde am Lustgarten.
We dronken goede, sterke koffie bij Kaffee Einstein Unter den Linden,
aten plakkerige apfelstrudel met warme vanillesaus...likten onze zoete vingers af,
schilderden en spoten onze herinneringen op de muur langs Mühlenstrasse,
gooiden steentjes in de Spree,
dansten, zweetten en dronken tot diep in de nacht bij Bassy Club en
vlijden ons neer naast de kachel in zijn kelder...mijn vogelvriend en ik.
Wat was het heerlijk om even terug te zijn in Berlijn.

Eihoofd

Volta leeft niet alleen voor zichzelf. Stel je voor hoe klein de wereld dan is. Vandaag zet Volta zich in voor het werk Eihoofd. Eihoofd wil een nieuw huis, een nieuwe muur om aan te hangen. Eihoofd heeft best veel humor in zich, ook al lijkt de uitdrukking wat schaapachtig. Waarom wil Eihoofd niet langer bij zijn geestesmoeder in huis hangen. Zijn moeder wil haar lelijk eendje inruilen voor een Saab, van Old-timer naar Old-timer. Zij wil verandering, dan hij ook. Wie wil eenmaal een investering doen om verder van Eihoofd te genieten en deel te laten worden van je dagelijkse leven?
Volta wil Eihoofd de kans bieden om de wereld in te trekken en daar wil ik, als Volta wel werk in steken.
Wil je Eihoofd omarmen mail dan naar galerieknh@gmail.com.

Mijn klomp is gebroken en ik heb 7-mijlslaarzen gekocht. Heerlijk om met grote stappen over moddervelden te lopen. Af en toe trek ik een paar in de modder gezakte mensen uit de klei. Ze weten niet of ze  dankbaar moeten zijn over hun redding. En ik weet niet of ik ze weer in de modder terug moet laten vallen. Ik heb er van geleerd. Ik vraag eerst of ze gered willen worden uit de benarde positie.

Ik heb mijn 7-mijlslaarzen geverfd met regenboogkleuren en ben zorgeloos.  Tot het moment dat iemand mij aan mijn mouw schudde en zei: ‘Meid, wat loop je te strompelen in die laarzen’. Helemaal waar! Ik ben geen manager met als taak boven de werkvloer te zweven.

Ik omhels dat heerlijke, wakkere mens en samen kopen we een paar nieuwe klompen en mijn hart stroomt vol van zoveel liefde.

www.angelabogaard.nl

Een wereld van tijd

Heb ik het niet gehad over een nieuwe tijd waarin elke vrouw de stormen in haar leven mag omarmen? 

Het is de tijd dat er veel gehuild en gepraat mag worden, want de dammen moeten gebroken worden om het dichtgeslibde levenswater weer vrij spel te geven. 

Alle vrouwen die ik deze week ben tegengekomen zijn overbelast. 

Een vrouw geeft dit half toe en haar lichaamstaal maakt een dans van woorden. 

Niets deugt, de wereld is verrot en na een half uur van jammeren gaat ze minder  belast naar huis.  

Na een nacht van wilde dromen staat ze vol schuld en schaamte op.  

Deze vrouw wil zich niet laten kussen en wil geen armen van troost. 

Ze wil alle controle, ze wil enkel alleen overleven, want dit is haar zo geleerd. 

Ze vertelt dat de wereld zo gehaast is, zo overweldigend dat de wereld van tijd haar de ruimte om te ademen beneemt. 

Ze ervaart een gebrek aan liefde in zichzelf en de wereld om haar heen. 

Hoe graag wil ik niet dat ze de bijzondere vrouw, die niet meer leeft in een wereld van tijd, ontmoet. 

Dan kunnen ze huilen en praten en opnieuw ademen.

www.angelabogaard.nl

Leven voor de liefde

In mijn eerste blog schreef ik over de eenzame wandelaar. We hebben lange wandelingen gemaakt door de stad, langs weilanden, in de duinen en langs het strand. Wandelingen zonder woorden, waarin de omgeving met al mijn zintuigen opgezogen werd. Uiteindelijk bracht de wandelaar me naar een bijzondere vrouw. 
Ik heb urenlang bij haar gezeten, terwijl ze zelf niet meer leeft in een wereld van tijd; ze vertelde over haar wereld van herhalingen. Ze leeft in verleden, heden en toekomst en beleeft elk moment vijf, tien, soms honderden keren. Ook de ontmoeting met mij had ze al tientallen keren meegemaakt. Toch was ze ontzettend blij om mij te zien. Ze vertelde dat de liefde haar moed gaf door te leven. Ik heb haar zoveel mogelijk van mijn liefde gegeven.

www.beapeter.nl

Ik maak het Licht..... en de randen zijn zwart

 In december is er altijd behoefte aan Licht en in de galerie werd de serie ‘Licht’ gemaakt. 

Met een beetje fantasie zie ik  de kerstboom en een nachtegaal zingt een lied.

De inhoud van mijn serie is een explosieve expressie van humor, ontmoeting, samenwerking, vrouw-zijn, banaliteiten, lef, oneindige creatieve ruimte.

Zonder duisternis geen Licht.

Welnu, de randen van het schilderij zijn hartstikke zwart met een spoor van mijn  leven in een siliconendoos.

De zwarte randen zijn resten van ‘het meisje met de zwavelstokjes’. 

Het is een vage herinnering aan een koude, onverschillige omgeving waar mijn creatieve mogelijkheden zwaar werden ondergewaardeerd. 

Schoppend en trappend heb ik mijzelf overeind gezet. 

Ik zat vast in een vrieskast en mijn handen werden klauwen en schraapten het ijs weg. 

Ontdooit luisterde ik naar de Beatles en zij zongen ‘The love you take is equal to the love you make’. (‘De liefde die je krijgt, is gelijk aan de liefde die je geeft’). 

Ik doorkruis de liefde op het doek met een zichtbaar kruis dat iedereen draagt. 

Donker en Licht zijn in eenheid en harmonie.

 Laten we delen en de overvloed aan Licht voelen.

Wil je het zien? Kom dan naar de  opening of finisage. 

De opening is op 17 december van 17.00-18.00 uur.

De finisage is op 14 januari tussen 15.00-17.00 uur.

http://www.galerieknh.nl

Ik maak het licht

Het maken van mijn licht-serie gaat flitsend als het licht zelf:

8 witte doeken van 50 x 50 cm, pot witte latex, wat acrylverf, plastic folie, zand, zwarte stift, rode en blauwe inkt, houtskool, fluorspuitbussen, siliconenkit, zwarte verf.


Ik werk op 8 doeken; bijna tegelijk; ik vlieg van de één naar de ander, het penseel laat ik al gauw voor wat het is; liever werk ik met mijn handen. Latex met hier en daar een kleur acryl kloddert tussen mijn vingers en ik verwerk een hand zwaar zand, waar mijn voeten in wegzakken als ik over de stranden wandel. Aangespoeld plastic blijft vastkleven aan mijn latex-zand... het lelijke wit van de katoenen doeken is weg.


Dan komt de stift, de details, zomaar de belangrijke en onbelangrijke dingen uit mijn leven komen eruit. Houtskool voor verbrand verleden veeg ik erin en dan komt het beeld van het meisje met de zwavelstokjes in mij op. De blauwe en rode inkt, zo blauw en rood als de koude voeten van het meisje, druppel ik op de doeken en laat het al draaiend met het doek een weg vormen in de verf. 


Het is koud en ik sterf bijna van de honger; denk ik teveel aan het meisje? Ik heb gelukkig geld bij me en koop een portie chinees eten. Geen bestek hier. Wel mijn handen. Ach, waarom ook niet? Wat heerlijk smaakt dit eten en ik voel me erg gelukkig.


Dan bekijk ik mijn werk en weet dat er iets moet gebeuren; grijp naar de fluorspuitbussen en spuit op elk doek een kruis alsof ik de werken afkeur. Wat een voldoening.


De afwerking met duisternis en siliconen komt de volgende keer.


www.beapeter.nl